Keihard vallen

Op het moment dat je in een innerlijk of zakelijk faillissement terecht bent gekomen, ben je keihard gevallen. Dieper kun je niet gaan en slechter kun je je niet voelen. Op het moment dat je in een dergelijke situatie zit, kun je een aantal dingen doen:

  1. Je geeft de wereld om je heen de schuld
  2. Je gaat gewoon verder met waar je gebleven bent
  3. Je wil dat anderen veranderen
  4. Je vertrekt
  5. Je gaat met jezelf aan de slag.

Optie één en twee worden bijvoorbeeld toegepast in de bancaire sector. Op wezenlijk en visionair niveau is niet veel zichtbaar veranderd na de klap die in 2008 werd uitgedeeld. We blijven sturen op groei van de economie en drukken nog steeds voor miljoenen biljetten bij zodat we de illusie hoog kunnen houden dat we blijven groeien. Feit is, dat de schulden oplopen. In mijn visie, omdat we de pijn en het verlies dat komt kijken bij een wezenlijke transitie, niet willen en durven pakken. De wetenschap dat Lehman Brothers zes jaar na het faillissement in 2008, in 2014 nog voor 44 miljoen dollar aan bonussen uitkeerde aan de bankiers die belast zijn met het beheren van de nog overgebleven bezittingen en het jaar daarvoor in 2013 50 miljoen dollar verdeeld werd onder de nog overgebleven bankiers, zegt genoeg (Het Parool, 2 maart 2015).

Optie drie komt veelvuldig voor binnen relaties, families, organisaties en teams. Het ligt niet aan jou, nee, de ander heeft een probleem. Wat soms ook gewoon zo is, maar door dat te blijven benoemen en te blijven wijzen naar de ander, kom je niets verder. Sterker nog, de afstand neemt alleen maar toe. Want feit is, dat je maar één iemand kan veranderen, en dat ben je zelf. Ik weet het, als je het leest denk je wellicht ‘tell me something new’. Maar ik zie het veel gebeuren, zowel bij mijzelf als anderen.

Hoe optie vier werkt, is wel heel duidelijk geworden in juni van 2016. Het opbouwen van de EU gaat niet zonder slag of stoot. Veel werkt, veel werkt ook niet. Zoals het leven. En dan gaat het om ‘blijven’ en samen bouwen, ontdekken en kijken waar echte verbeteringen tot stand kunnen komen. Het gaat om het waarmaken van de visie van verbinding en samen één zijn. Het gaat erom de gedachte van gescheiden zijn, achter je te gaan laten en te durven voelen dat we in onmacht en onzekerheid verkeren omdat we het ook allemaal niet meer weten. Oude systemen werken niet meer. Maar ik weet één ding: terug naar het oude is meer van hetzelfde en zal, zeker voor de jonge generatie, niet werken. Zij zijn er namelijk klaar voor: voor de verbinding en de gezamenlijkheid. Voor het doorpakken en voor de vernieuwing. Maar goed. Brexit werd een feit en de consequenties worden vanzelf zichtbaar. Groot-Brittannië heeft in 2016 de kans vergooid bij te kunnen dragen aan wezenlijke ontwikkeling van de wereld.

Optie vijf biedt je kansen op groei. Heb je de moed om te kiezen voor de weg naar binnen, dan kies je voor het doorleven van een tussentijd. Dat is een periode waarin je het oude achter je gaat laten, terwijl het nieuwe nog niet in zicht is. Je hebt nog niet helder waarom de situatie is zoals die is. Wat maakt dat jij in deze ellende terecht bent gekomen of in een systeem niet goed functioneert. Maar je ziet wel in, dat juist door te onderzoeken wat jou rol is in het geheel, er een beweging komt die past.

Tussentijd

Je doorloopt in een tussentijd de volgende drie fasen:

  1. Vertraging – je word je bewust
  2. Verstilling – je gaat bewust zijn met wat er is en onderzoeken
  3. Verstaan – je maakt een bewuste beweging in een richting die klopt.

De filosofie over tussentijd is uitgebreid beschreven in het boek De tussentijd – route naar verbindend leiderschap dat ik in 2010 heb geschreven en dat gratis te downloaden is via mijn nieuwe website.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top

Koekje erbij? Om jou de meest waardevolle en optimale ervaring op deze website te geven gebruik ik cookies.
Meer informatie vind je in mijn privacyverklaring.