De vogel is gevlogen

Ik zit op het dakterras van mijn huisje op Ibiza te werken aan mijn boek Failliet zo gek nog niet en ik hoor actief gefladder. Het geluid is wel heel dichtbij en het klopt niet. Ken je dat moment? Dat je weet het klopt niet en toch is het er?

Het is een vogel, die naar binnen is gevlogen mijn dak-woon-slaap-kamer in. Niet dat dit een normaal Nederlands woord is, maar een ander woord klopt niet. Van een penthouse kun je niet spreken, ook al staat het zo vermeld op AirBnB. Anyway, ik laat het vogeltje zitten en ga ervan uit dat het goed komt met de vogel. De deuren staan wagenwijd open. Het enige dat de vogel nog hoeft te doen is zijn vleugels uitslaan en te vliegen naar daar waar ruimte is.

Herhalen & verstarren

Een uur later zit hij er nog en het wordt warmer en warmer. De condities verslechteren en het enige dat de vogel doet is meer van het zelfde gedrag laten zien. Stil zitten en fladderen in de richting van een raam. Tok, au. Tok, au. En hoe herkenbaar is dit? Want is dit niet exact wat wij geneigd zijn te doen in benarde situaties? Herhalen wat je al deed en verstarren. Niets (anders) doen. Wachten tot het overwaait?

Ik stond op en zag mijzelf doen wat ik zo vaak doe in mijn leven en werk. Met veel liefde  een manier ontdekken om (innerlijke) bevrijding mogelijk te maken. Ik benader zacht en pak dan stevig door op een manier die nét dat zetje geeft aan de ander in de richting die klopt. Dat is wat ik te bieden heb aan al die mensen die merken dat zij voelen dat er meer in hen zit, dan dat eruit komt.

“Je geeft mij alle ruimte mijn ontwikkeling in mijn eigen tempo te doormaken en je geeft net dat ene zetje in een richting die ik zelf niet kan zien”.

Dichtbij

De vogel zag het ook niet, ook al was hij zo dichtbij de uitweg. Ik zag het wel en ging langzaam in de richting van de vogel, en zei zachtjes “Het is nu eng, want zo’n kussen is natuurlijk niet wat je wilt, maar het gaat je helpen. Let maar…… oooooppp”. Terwijl ik met het hoofdkussen een tikje tegen zijn staart gaf, ging zijn snavel wagenwijd open. Na een diepe ademteug durfde hij ineens te gaan. De wijde wereld in, om te doen waar hij goed in is: vliegen.

Soms is het fijn, terwijl je je eigen tempo bepaalt en steeds meer leert de regie over jouw leven te pakken, om een zetje te krijgen. Ik ben blij en dankbaar dat anderen zichzelf toestaan om mijn blik op de ruimte en ontwikkelingskansen te ontvangen en het daardoor voor zichzelf mogelijk maken om te groeien. Daar genieten zoveel mensen van omdat de transitie die iemand doormaakt, voelbaar en merkbaar is voor henzelf en alle mensen om hen heen.

Een deelnemer aan een van de retraites die ik begeleid, vertelde mij het volgende.

“Jij ziet al waar ik naar toe beweeg, maar ik kan het zelf nog niet helemaal zien. Doordat jij de juiste vragen stelt, kom ik erachter wat mijn weg is en met jouw mogelijkheid tot het leggen van de juiste verbindingen met mensen, het voorleggen van kansen en mogelijkheden en het bieden van ruimte, krijg ik alle kans om zélf door te pakken. Dat geeft mij een boost aan zelfvertrouwen.”

Wil je ook een steun in de rug, ruimte voor ontplooiing leren zien en stappen zetten? Meer zelfvertrouwen voelen en je meer overgeven aan dat wat je niet kunt zien, maar er wel is?

Er zijn nog plekken vrij voor de retraite Autumnfeel op Ibiza van 17 tot 24 september voor vrouwen en van 1 tot 8 oktober voor ondernemende geesten.

Meer informatie Retraite Autumnfeel.

Scroll naar top

Koekje erbij? Om jou de meest waardevolle en optimale ervaring op deze website te geven gebruik ik cookies.
Meer informatie vind je in mijn privacyverklaring.